Haar Psychologie

Ik durf met een gerust hart te zeggen dat ik veel weet over haar. Toch was ik verbaasd toen ik door iemand werd gewezen op ‘haar’ psychologie. Hier is een uitgebreid onderzoek naar gedaan.

Heb je lang glanzend haar dan beweerd het onderzoek dat je een klassiek maar niet zo trendy type bent. Natuurlijk weet iedereen dat gezond haar mooi glanst. De mensen die je ziet lopen met ongezond dood haar op hun hoofd, dat zijn dus de trendy mensen!

Lang en los gedragen haar betekent dat diegene geen tijd en/of zin hebben in een arbeidsintensief kapsel. Mijn conclusie die ik daaruit trek, iedereen met lang en losgedragen haar doet dat niet omdat ze dat mooi vinden, maar omdat ze gewoon lui zijn.

Vrouwen hebben zelden kort haar schrijft de site, anders wordt je vaak voor man aangezien. Denk dat zo’n 60 % van de vrouwen hun haar kort draagt. Straks kampen we met een tekort aan vrouwen.

Een middenscheiding betekent dat je weet wat je wilt en dat je direct bent, ook kan het u uitkijk wat strenger maken. Met een zijscheiding wordt je persoonlijkheid wat levendiger en losser. Als je een zigzagscheiding aanbrengt in uw haar dan pas wordt het trendy.

Gelukkig lees ik later op de site dat het onderzoek inmiddels al 8jaar oud is, heel snel kam ik mijn haar weer uit de zigzagscheiding en ga ik voortaan met een zijscheiding trendy door het leven. Ben blij dat de mode elk jaar weer veranderd.

Geschreven door Marlies Hospers, november 2010

Extensions

Al jaren droom ik van lang haar, lange wapperende lokken net als al die vrouwen van de shampoo reclames. Het liefst ook nog met slag of mooie krullen. Helaas kom ik niet verder dan een bob-lengte en als ik geluk heb reikt mijn haar tot net op mijn schouders.

Ik wil wel verder maar heb er de discipline niet voor! Voor je namelijk tot de schouderlengte komt, heb je al een aantal van die tussen fases gehad waarbij je echt niets met je haar kan! En de schouderlengte? Die is helemaal irritant! Vooral als je haar blijft hangen op de kraag van je blouse of shirt. Gek word ik ervan en voor ik het weet zit ik weer in de kappersstoel! Laat ik het weer pittig kort knippen. Ja dan begint de ellende van “sparen” weer opnieuw.

Als kind had ik ook al geen lang haar, ik kan mijn moeder daar nu nog voor op haar kop geven! “Mam, als je mij nou vroeger gewoon voor lang haar had laten sparen, dan had ik nu ook lang haar!” Mijn moeder slaat dan haar ogen naar de hemel en zegt: “kind jij had vroeger van dat nesthaar!” Nesthaar is volgens mijn moeder van dat pluizige haar waar je niets mee kan en wat alle kanten op staat, zo statisch als wat! Kan mij herinneren dat ze dat vroeger al zei als ze mijn haar borstelde. Dus het bleef als kind zijnde ook bij de bob-lengte, wat gelukkig toen, volgens mij, best hip was??!!

In juni 2009 vertelde mijn hartsvriendin me dat ze ging trouwen en hoe! Op een kasteel met alles erop en eraan, van de huwelijksvoltrekking tot een chique diner. Al gauw besloten wij als vrienden daarom in gala te gaan. Alleen bij gala, hoort mooi opgestoken haar en geen kort koppie. Het idee van extensions kwam in mij op, schrok nogal van de prijzen. Ik liet mijn idee her en der bij vrienden vallen maar door de drukke zomer werd er verder niet meer aangedacht. Tegen de tijd dat het oktober werd en de bruiloft toch wel erg dichtbij kwam, belde ik toch een aantal kapsalons voor prijzen en eventueel een afspraak. Bij velen was ik al te laat ivm levertijd van het haar en bij anderen schrok ik enorm van de prijs. Het rare is dat terwijl ik mijn nagels liet doen bij Marieke ik toen de tijd niet aan Marlies dacht, om haar te vragen naar extensions.

Toen kwam een vriendin met de naam van een collega. Haar collega was vroeger kapster geweest en had zichzelf geleerd om extensions te zetten. Het zou zo’n 350 euro kosten. Wat ik nog een hoop geld vond maar wat eenmaal in mijn hoofd zit krijg je er niet zo snel weer uit! Ik heb een afspraak gemaakt, het haar werd besteld en een week later zat ik bij haar in de bijkeuken. Mijn vriendin kwam mee voor morele steun. Twee personen zijn zeker 4 uur met mij bezig geweest. Ik had gekozen voor bijna zwart haar omdat mijn eigen haar in der tijd ook bijna zwart geverfd was. Haar met slag erin zodat ik eindelijk een soort krullen had. Na een paar uur begon ik toch wel zenuwachtig te worden, de dames die de extensions aan het zetten waren, hadden kreten van; “kijk nou hoe mooi!”  Maar ik vond het niet mooi, voelde me net de vrouw van de Adams family maar wilde de meiden niet teleurstellen. In de auto terug kwam er ook een aarzelende reactie bij mijn vriendin uit;  ja eh ja het is wel leuk….

Ik reed terug via het huis van een vriend om mijn haar te laten zien,durfde eigenlijk niet zo goed! Hij beloofde niet te gaan lachen maar hij stond heel gemeen klaar met een camera. Hij ging door zijn knieën van het lachen, hoe gemeen! Hij vond mij lijken op iemand van de Kelly Family! Toe hij ook nog zei dat de kleuren van mijn eigen en het nep haar absoluut niet bij elkaar pasten, dacht ik zo kan ik morgen niet werken! Ik kon wel janken! Wat een weggegooid geld.

Eenmaal terug thuis om 1 uur s nachts heb ik haarverf gepakt en getracht het haar te kleuren. Maar jeetje 40cm is wel wat anders dan 20 cm. De verfklodders vlogen in het rond!  Die nacht dacht ik opeens aan Marlies! Want inmiddels wisten ook Marieke en Marlies dat ik extensions zou laten zetten en wist ik dat Marlies dat zelf ook deed! ’s Ochtends belde ik haar heel zenuwachtig op. Dacht wat moet ze wel niet van mij denken! Ik laat extensions zetten bij een ander en laat haar de boel laten opknappen. Marlies reageerde heel leuk! Gelukkig! En zei dat ze niets liever deed dat het verknippen/verkleuren van anderen weer goedmaken. Des te slechter geknipt of gekleurd des te groter de uitdaging! Ik kon diezelfde dag nog terecht en nadat de eerste plukken geknipt waren kwam er eindelijk model in mijn Kelly Family kapsel. Ik kon Marlies wel knuffelen! En ze reageerde gelukkig ook heel lief op mijn keuze om niet bij haar extensions te laten zetten. Helemaal opgelucht liep ik de kapsalon weer uit. Mede dankzij Marlies zag ik er super uit in mijn gala jurk op de bruiloft van mijn vriendin. De extensions bleven niet heel lang zitten maar overleefden ook Kerst en Oud en Nieuw. Natuurlijk vielen de extensions ook uit omdat ik niet de juiste producten gebruikte en geen extension borstel had. Na een paar maanden was ik terug bij Marlies om weer een leuk model in mijn eigen haar te knippen en de laatste achtergebleven extensions te laten verwijderen. En probeer tot de dag van vandaag zelf voor lang haar te “sparen”

En nu, nu heeft Marlies een extension abonnement en ga ik het nogmaals proberen want het “sparen” schiet nog niet echt op. Nu officieel, bij een goede kapster, met verzorgingsproducten en een extensionborstel. Ik ben benieuwd

Weer wordt november mijn extensionmaand! Maar nu gaat het in 1 keer goed!

Geschreven door Anne-Marije van Luyn, oktober 2010.

Pimpelpaars

‘Kijk Marnies,’ zegt mijn zoon ernstig tegen zijn kapster Marlies, die inmiddels wel weet dat hij de L niet uit kan spreken.
‘Hier heb ik ook waterpukkels.’
Hij klapt zijn oor naar voren en draait zijn hoofd een beetje, zodat de schokkende hoeveelheid korstjes in vol ornaat bewonderd kan worden.
‘Ik heb ze ook op mijn buik,’ vervolgt hij.
Zo klein als hij is, weet hij al dat littekens, oorlogswonden en waterpok-korstjes indruk maken op de meisjes.
Hij wil meteen de Mickey Mouse kapperscape naar boven sjorren, maar we roepen allemaal tegelijk dat het niet hoeft.
Even blijft hij zoet stil zitten en luisteren we naar het geknip van de schaar.
Dan keert hij zich naar de kapster die met mij bezig is.
‘Marieke.. ik heb waterpukkels achter mijn oor.’
Marieke doet net of ze dat eerder niet gehoord heeft en roept oeh en aah als ze achter zijn omgeklapte oor mag kijken. Het is allemaal wat.
Daarmee is het onderwerp waterpukkels van de baan en begint zoon vast de kleurgel uit te zoeken die hij straks in zijn stekelhaar wil.
Hij wil paars en dat krijgt hij ook.
Met paars haar en bijpassende pukkels loopt hij even later aan mijn hand naar buiten.
Gevoel voor kleur, stijl en drama kan mijn zoon niet ontzegd worden.

Geschreven door Esther Donkers

 

Bewaarziek

Mijn lief en ik zijn beiden bewaarziek. Hij heel erg, ik iets minder. Ik ruim nog wel eens kasten en lades op en verzamel regelmatig spullen voor de kringloop. Maar er zijn dingen die ik niet weg kan doen, zoals de zelf geborduurde lakentjes en sloopjes, gemaakt voor ons eerste kind. Mooie herinneringen bij het zien van het vergeelde goed. Ik bewaar ze. “Het eet geen brood”, placht mijn moeder te zeggen. Ook de tekeningen en lieve briefjes van ons grut en een ‘goedmaakcadeautje’ van onze ondeugende jongste zoon, heb ik nog altijd. Mijn dagboek en schoolagenda’s, zo sentimenteel, maar wegdoen nooit.

Mijn destijds afgeknipte kindervlechten hebben acht verhuizingen en tientallen keren een uitgesopte linnekast overleefd. Daarin liggen ze, gewikkeld in paars vloeipapier. Twee zijdezachte, donkerblonde vlechten op de bovenste kastplank, achter de dekbedhoezen liggen ze te wachten. Te wachten waarop?

Ik was veertien. “Je bent nu groot”, besloot mijn moeder. Ze gaf me vijf gulden en zei: “Je mag je haar af laten knippen”. In de kappersstoel twijfelde ik, wilde ik het echt?

De kapster bekeek het stijf gevlochten haar. ‘Mmm’, mompelde ze, “Veel en dik”. Zonder enige waarschuwing, zette ze de schaar in mijn vlechten en probeerde ze door te knippen. Het werd een hele vervelende knipbeurt, mijn haar en ik werkten niet mee. Ik huilde tranen met tuiten. Ik vond mijzelf nu zo lelijk want coupe knippen was niet bij de prijs inbegrepen. Met een rafelig geknipt hoofd kon ik naar huis. Vierenhalve gulden kostte de hele operatie.

Vorige week stond in de krant dat Kapsalon Total Look in Hoogeveen een actie is begonnen voor Stichting Haarwensen met de slogan: “Laat uw lange haar gratis knippen.”  Het afgeknipte haar wordt gebruikt om pruiken te maken voor kinderen die door een behandeling met chemotherapie kaal zijn geworden, ook ‘oud haar’ is welkom.

Als ik bel met de schuchtere vraag of mijn zestig jaar oude vlechten ook welkom zijn, montert de kapster: “Zeker mevrouw mensenhaar behoudt zijn kwaliteit!”

Ik breng dezer dagen mijn haar, voor een goudglanzende kinderpruik.

Geschreven door Dieneke Smink te Havelte, augustus 2010.

Sinterklaas,

Ik maak mij grote zorgen om Sinterklaas.

Sinds de acceptatiecriteria’s voor paspoortfoto’s is veranderd hebben ze het iedereen wat lastiger gemaakt, stond je haast al nooit mooi op de foto nu al helemaal niet meer.

Er mag geen haar voor je ogen hangen, je mag niet lachen met open mond en je moet met een neutrale blik recht vooruit kijken. Ik moest ook voor onze vakantie deze zomer een nieuw paspoort aanvragen, afgezien van de foto zal ik je verdere details over hoe lastig het is om een nieuw paspoort aan te vragen besparen. Nou is mijn standaard gezichtsuitdrukking niet een brede grijns, maar echt deze foto is heel neutraal. Niemand kan zo neutraal kijken als ik op mijn paspoortfoto. Ik durf haast geen grens meer over, ben bang dat ze mij om de foto al niet hun land in laten.

Ook een punt waar veel mannen mee te maken krijgen, ook Sinterklaas, is hun baard. Je moet namelijk het aanzetje van je oor kunnen zien, met een baard lukt dat gewoonweg niet. Zie je Sinterklaas al zonder baard naar Nederland komen?

Nou hoop ik van harte dat hij voor augustus 2006 een nieuw paspoort heeft aangevraagd zodat hij nog rustig in December naar Nederland kan komen.

Beste Sinterklaas, ik heb nog een oplossing. Anders komt u toch gewoon illegaal met een boot naar Nederland toe in 2011. U zult de eerste illegaal zijn die wij met plezier zullen binnen halen.

Geschreven door Marlies Hospers, juli 2010